冬のホットするような青空の下、君は去っていく。
周りの暖かさとはうらはらに、ホームの影には冷たい風が吹い
ている。その寒ささえ恋しく感じてしまう。
別れ間際にそっと抱き合った。
お互い目を合わせる余裕もなく笑顔で別れた。
僕は君の香りがするマフラーを巻いて家路を急ぐ。
今君も同じ気持ちだったらいいなあって。
君に出会って今わかったよ。心の場所がどこにあるのだろう。
ああ　こんな切ない音でないている鼓動が聞こえる。

เธอจากไปใต้ฟ้าครามยามเหมันต์    ไออุ่นพลันจางให้โหยหา
ลมยะเยือกโชยพริ้วใต้ร่มชานชาลา   หนาวนักหนาพาใจอาวรณ์
โอบกระชับแนบชิดเมื่อจากลา          ต่างสบตาจนใจทอดถอน
จำจากลาจำจากไกลจำจร                 แม้รานรอนเจือยิ้มปริ่มใจ
ผ้าพันคอกรุ่นกลิ่นเธอให้ใจชื่น         พาระรื่นเร่งรุดคืนเรือนขวัญ
หากยามนี้เธอรู้สึกเช่นเดียวกัน          เป็นเช่นนั้นคงดียิ่งกระไร
ได้พานพบประสบเธอจึงได้รู้           ที่ใจอยู่คือแห่งหนไหน
ใจเต้นรัวทึกทักระรึกไหว                พาปวดใจให้คิดถึงเธอ